www.niezapominajki.pl

(ze wspomnień Redaktora Andrzeja Zalewskiego)

1 września obchodzimy kolejną rocznicę wybuchu II wojny światowej 1 września 1939 roku. Był to dzień pogodny i słoneczny, choć rankiem o wschodzie słońca nad Warszawą przechodziły ciemne chmury, z których wyleciały bombowce i około 4.00 rano zrzuciły pierwsze bomby również na Warszawę. II wojna światowa zmieniła świat, Europę i Polskę. Rzadko wspominamy w mediach i prasie, iż w przeliczeniu na 1000 mieszkańców swego kraju Polska poniosła największe straty w zabitych i wywiezionych ludziach oraz zniszczonym bogactwie materialnym. Krajobrazy tamtej Polski należały do piękniejszych w Europie, były różnorodne i w każdej dzielnicy inne. Piękne dwory ziemiańskie, bogate wsie chłopskie zwane ulicówkami,  liczne spiętrzenia wodnych elektrowni, młynów, tysiące hektarów stawów i rzeki pełne łodzi, tratew i życia nadbrzeżnych wsi i miasteczek.

Dziś tego krajobrazu nie odtworzymy, chociaż na pewno warto ożywiać tak zwaną głęboką ekologię, a więc sięgać do ocalałych miejsc i widoków, a może niektóre nawet odtwarzać... To prawda, że tamta Polska była biedna, zwłaszcza w byłym zaborze rosyjskim. Stosunkowo najlepszy los przypadł Polakom w zaborze austro-węgierskim. Nie mieliśmy elektrowni, nie mieliśmy dróg bitych, a więc szos, a tym bardziej autostrad. Była natomiast nowoczesna sieć kolejowa dróg żelaznych, a przejeżdżające pociągi dawały okazję do sprawdzenia punktualności własnych zegarków. Restauracje na stacjach kolejowych słynęły z kuchni i przyciągały nie tylko podróżnych, ale również mieszkańców okolicznych miasteczek, czy nawet niewielkich wsi.

Wówczas w Polsce żyło dużo ludzi, którzy podpisywali się "krzyżykami", ale przez 20 lat wolnej Polski do 1939 roku każda nowa szkoła, zwłaszcza na wsi była okazją do świętowania radości po jej otwarciu. Istniały słynne uniwersytety, które gromadziły polską inteligencję tak okrutnie i starannie zniszczoną przez wrogów z zachodu i wschodu.

Od 20 lat znów i to po raz drugi w ciągu jednego wieku jesteśmy wolnym krajem, ale te 20 lat nauczyło wielu, iż wolność wymaga dużych umiejętności od całego społeczeństwa. Wolność można zdobyć, ale jeszcze trudniej ją pielęgnować. Pamiętajmy o tym nie tylko 1 września - "dnia 1 września roku pamiętnego wróg napadł na Polskę z nieba wysokiego".

W 67 rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego w Jedlni koło Radomia przygotowano podniosłe uroczystości.  Zamieszczamy tekst wystąpienia Przewodniczącego Rady Gminy Jedlnia – Pana Jerzego Chrzanowskiego.

Szanowni zebrani!

Już drugi rok z rzędu spotykamy się w tym miejscu 1 sierpnia by uczcić pamięć bohaterów Powstania warszawskiego. Zawsze mocno to akcentuję, że czcimy naszych rodaków, którzy walczyli o wolność naszej ojczyzny, a nie sam fakt wybuchu Powstania. Ocenę wybuchu powstania zostawmy historykom i specjalistom od wojskowości. My, którzy zostaliśmy wychowani przez tych, którzy przeżyli, mamy obowiązek oddawać hołd tym, którzy zginęli za to, byśmy żyli w wolnym kraju.

68 lat temu w dniach 11-16 lipca 1943 roku miała miejsca kulminacja mordów ludności polskiej przez OUN-UPA na Wołyniu, nazwana przez historyków mianem „Rzezi wołyńskiej”. W ramach tej zaplanowanej zbrodni wymordowano wówczas  50-60 tysięcy Polaków.

Dla przypomnienia tych wydarzeń publikujemy wspomnienia p. Heleny Wójtowicz z domu Karbownik, córki gajowego Władysława Karbownika z Lasu Kohyleńskiego koło Włodzimierza Wołyńskiego. Wspomnienia spisał historyk Sławomir Tomasz Roch i przesłał do publikacji dla ocalenia od zapomnienia.

Edward Marszałek, rzecznik prasowy regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie

Do pobrania

File	Opis	File size
rzeź Wołyńska	wspomnienia Heleny Wójtowicz	349 Kb
rzeź Wołyńska	wspomnienia Heleny Wójtowicz	255 Kb